De naam van het huis wordt op vele manieren geschreven; Suderoes, Suderaes, Zuederaes, Zuyrhuys, Zuderas, Zuerhoes, Zuderaves, Zwieris en in 1736 is sprake van 
"de  Havesathe Soerhuys van outs genaamt Suyderas".
De nazaten van Henrick van Suderoes moeten niet zo goed geboerd hebben, want op zeker moment wordt de helft verkocht, zodat in 1492 Dirck van Suderas beleend wordt met "dat halve goet geheiten Suderaes" en de acte vermeldt verder "daer die van Hackfort die wederhelt van hebben". Uiteindelijk wordt in 1542 het goed verkocht aan Johan (van) Goltstein.
Het blijft sukkelen met het Suideras. De elkaar opvolgende eigenaren blijven kampen met geldzorgen en in 1662 krijgt het een nieuwe eigenaar, Jan Hendrick Swaefken. Maar ook Swaefken redt het niet en moet in 1685 een lening opnemen bij Dr. Arnold van Eck en diens echtgenote Anna Catharina ten Behm. Na gerechtelijke uitspraak worden zij in 1701 met het goed beleend, zodat Swaefken kennelijk met de aankoop veel te hoog gegrepen heeft.
Anna ten Behm bezat reeds het aangrenzende goed Wissink, zodat zij met 't Suideras een welkome uitbreiding van hun grondbezit kregen. Zij zullen ook het oude huis grondig hebben laten verbouwen in achttiende-eeuwse stijl, zoals we dat van oude foto's kennen.
Hun enige zoon Hendrik Johan overleed ongehuwd in 1763 en liet zijn bezit na aan neven en nichten, die 't Suideras verkopen en in 1764 wordt August Robbert van Heeckeren ermee beleend. 
Van Heeckeren is bekend geworden door zijn rol in de Franse tijd, toen hij in 1799 in Winterswijk een tegen-revolutie poogde te ontketenen. Die mislukte en kostte onder meer de al even bekende freule Judith van Dorth de kop. Zijn erven verkochten vrijwel meteen na zijn dood in 1811 het goed aan Judocus Hendrik van der Heyden van Baak, die het bestemde voor zijn zoon Clemens Frederik Wilhelm, die later ook eigenaar van het kasteel Doornenburg in de Betuwe werd en zich Van der Heyden van Doornenburg ging noemen. In zijn nageslacht is het Suideras tot op heden gebleven.

Het tegenwoordige huis werd in 1891 in gebruik genomen en is gebouwd tegenover de plek waar eens het oude huis, aan de overzijde van de gracht stond. Het door de Van Eck's verbouwde huis was slecht, zo slecht dat het moest worden afgebroken. Toen tijdens een najaarsstorm een zolderraam uitwoei, kwam de timmerman tot de ontdekking dat de gehele kap ontzet was. Bij het afbreken van die kap bleek het muurwerk van de bovenste verdieping in dermate slechte staat te verkeren, dat ook die niet gehandhaafd kon worden. Toen tenslotte geconstateerd werd, dat ook de fundering in niet al te slecht staat verkeerde, was het wel bekeken en volgde afbraak.
Het tegenwoordige huis is een gaaf voorbeeld van Neorenaissancestijl.