Het wonderlijke van kasteel Vosbergen is niet dat het nog bestaat, er zijn wel meer gebouwen uit de vijftiende en zestiende eeuw blijven bestaan, maar, dat het zo ongerept is gebleven. Van de honderden kleine versterkte edelmanshuizen uit de late Middeleeuwen zijn er praktisch geen meer over en zeker niet in de gave renaissancevorm die wij bij dit kasteel Vosbergen aantreffen.
Meestal werden deze kastelen aan het einde van de zeventiende eeuw, of in de achttiende en negentiende eeuw vaak na te zijn verwoest door oorlogshandelingen, afgebroken en vervangen of onherkenbaar veranderd naar de mode van dien tijd.
Vosbergen ontsnapte echter als door een wonder aan verwoesting door Spanjaarden, Fransen en Duitsers, terwijl het ook niet gemoderniseerd werd. Het huis is, afgezien van enkele storende ingrepen in de raampartijen, niet of nauwelijks veranderd, noch van binnen , noch van buiten.
Aanvankelijk bestond Vosbergen uit niet meer dan een rechthoekig gebouw van 6,5 x 8,5 meter. Deze bestond dan vaak uit een ruimte met een verdieping, te bereiken via een spiltrap, en een zolder, het geheel soms bekroond met een trapgevel. Om het huis werd een enkele gracht gegraven en een ophaalbrug zorgde voor de toegang. Wel werd rekening gehouden voor eventuele latere uitbreidingen dus bleef de gracht op afstand. Zo ook op Vosbergen. In 150 jaar werd het huis zo'n 4 maal vergroot om tenslotte in 1623 de huidige vorm en indeling aan te nemen, daarna is nooit meer iets wezenlijks veranderd.
In het begin achttiende eeuw heeft men deels de zandstenen kruiskozijnen vervangen door de zogenaamde Franse kozijnen met een fijne roedeverdeling, terwijl rond 1870, toen er aan het kasteel herstelwerkzaamheden werden uitgevoerd, de overige kruiskozijnen werden vervangen door bij het bouwwerk slecht passende ramen uit dien tijd. Gelukkig werd bij een dringende restauratie in 1970, na wijs beraad besloten de raamtoestand van 1725 te herstellen, dat wil zeggen Franse ramen in de hal en keuken en voor de rest de laat Middeleeuwse (renaissance) stenen kruiskozijnen met boven glas in lood en beneden 2 houten naar binnen klapbare raampjes.
Helaas moest er door geldgebrek in worden berust dat niet alle ramen aangepast konden worden. Deze beslissing was bouwkundig aanvaardbaar daar de aanwezige ramen nog in goede staat verkeerden terwijl de andere ramen waren verrot of bouwkundig gezien op onoordeelkundige wijze in de gevel aangebracht waren. Ook de bijgebouwen werden grondig gerestaureerd. Aan de voorzijde werd de midden negentiende-eeuwse toestand gehandhaafd terwijl aan de achterzijde de zeventiende en achttiende-eeuwse situatie zoveel mogelijk werd hersteld. Inwendig werd, behalve de van oudsher voor de landbouw bestemde delen, die werden ingericht voor de huisvesting van de paarden van de stoeterij Vosbergen, de bestaande woning met behoud van haar oude karakter, aangepast aan de eisen van deze tijd.
In vroegere tijden heeft er op het voorplein tegenover het huidige bijgebouw een tweede bijgebouw gestaan, doch dit was reeds in het begin van de negentiende eeuw verdwenen. Van belang is nog wel te vermelden dat aan de noordzijde van het huidige bijgebouw, lopende naar de buitengracht, een muur van zogenaamde stapelkeien is gevonden, derhalve een niet gemetselde muur. Dergelijke muren kunnen worden gedateerd in de jaren 1000-1100. Het is dus niet onmogelijk dat het huidige huis Vosbergen een voorganger gekend heeft. Hierop zouden ook uitgebreide (onder water gelegen) fundamenten aan de zuidwestzijde van het kasteel kunnen wijzen, die eveneens doen vermoeden, dat het tegenwoordige kasteel een voorganger heeft gehad met aanzienlijk dikker muurwerk, zon 1,5 meter. Doch hier bevinden wij ons in het rijk der veronderstellingen.
Het buitenste grachtenstelsel dat thans als een groot rechthoek kasteel, bijgebouw, vijver, voorplein en achtertuin omvat is eind zeventiende, begin achttiende eeuw gegraven. In die tijd werden ook de rechthoekige lanenstelsels, die de bij het kasteel behorende weilanden omgeven, tot ontwikkeling gebracht. Er zij op gewezen, dat deze oude symmetrische aanleg op Vosbergen merkwaardig goed bewaard is gebleven en dat, behalve enkele sierbomen binnen de grachten, de negentiende-eeuwse mode der zogenaamde Engelse landschapsparken, aan Vosbergen voorbij is gegaan, zodat ook de buitenplaats zijn zeventiende-eeuws karakter goeddeels heeft bewaard, hetgeen een zeldzaamheid mag heten.